[ لا يَزالُ بُنْيانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ إِلَّا أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ] « 1 » . همواره آن ساختمانى كه بنا نهاده‌اند در دل‌هايشان مايه شك و ترديد است تا دل‌هايشان [ به سبب مرگ ] پاره‌پاره شود و خدا دانا و حكيم است . بيچاره آنان كه دل به دنيا و زيور آن بسته و در همهء عمر غافل از ياد دوست زيستند . بيچاره آنان كه روز مرگ چون ديده باز كنند ، جز عمر تباه و نامهء پر گناه و از دست رفتن آنچه فراهم آورده بودند ، چيزى نبينند . دنياپرستان به وقت مرگ ، بهره‌اى جز حسرت و ندامت ندارند و فرصتى براى جبران گذشته براى آنان نيست و به قول سعدى : اى دل به كام خويش جهان را تو ديده گير * در وى هزار سال چو نوح آرميده گير بستان و باغ ساخته و ندران بسى * ايوان و قصر سر به فلك بركشيده گير هر نعمتى كه هست به عالم تو خورده دان * هر لذّتى كه هست سراسر چشيده گير تو هم چو عنكبوتى و حال جهان مگس * چون عنكبوت گرد مگس بر تنيده گير

--> ( 1 ) - توبه ( 9 ) : 110 .